De Haarse Prutrace
Eindelijk kwam het er dan van. Na jaren de verhalen, van vooral Aalt, te hebben aangehoord besloot ik (ik = Micha) om dit jaar serieus met Aalt mee te gaan om samen de prut in te duiken. Qua weer beloofde het in ieder geval een superdag te worden en om ca. 10:30 sprongen we dan ook op de fiets om vol goede moet, onder een strak blauwe hemel en de sterke verhalen van Aalt, richting Haarzuilen te gaan.
Eenmaal aangekomen in Haarzuilen troffen we al snel een derde Fitter en wel vriend Han met enkele supporters. Dat het een serieuze Prutrace zou worden werd al snel duidelijk. De plaatselijke brandweer was een douchesysteem aan het bouwen in één of andere voederbak van een boerderij zodat elke deelnemer achteraf, onder het genot van een 300bar spuitende brandweerslang, de prut van zijn/haar lijf kon laten spuiten.
Onder leiding van Aalt, de ervaren Pruter, begonnen we met een rustige warming-up tevens parcoursverkenning. Naast een negental boerenslootjes was het uiteindelijk een bak van tien bij drie meter, tot kniehoogte gevuld met prut uit de plaatselijke weilandslootjes, die ervoor zorgt dat de naam Prutrace de enige juiste naam is voor deze race. Het parcours bleek in het totaal máár ca. 4km te zijn (drie rondjes). Een eitje dus zou je zeggen…
Om 12:00 was het dan zover. Een vijftigtal deelnemers hadden zich aan de start gemeld voor de serieuze wedstrijd. En met de spanning in onze lijven liepen we als een stel dolle jonge honden de prut te gemoed. Al snel zag ik Aalt enkele tientallen meters voor me lopen die ik als tweede de eerste sloot in zag springen zoals je Tom, van Tom&Jerry, ziet springen als zijn kont in de fik staat. Maar dat was ook vrijwel het laatste wat ik me van Aalt tijdens de wedstrijd kan herinneren.