Survivalgroep Fit-Zeist

verslag door Rogier Thomas

Om met de vergelijkbare woorden van het vorige verslag te starten: De dag in Leeuwarden begon al heel erg NAT.

De gehele reis vanuit onze regio, de rit door De polder en eindbestemming naar het recreatie terrein waar deze 15de survivalrun zou plaatsvinden, heeft ‘t alleen maar geregend. Je verwacht dan dat ook eens ophoudt, maar nee, alleen maar meer gedurende de ochtend! Deze regio heeft uiteindelijk danook 72 MM neerslag gehad.

Wij; Han & Rogier zouden in de BSC competitie starten om rond 11.00. Na wat inlopen en moed inpraten of je er verstandig aan doet met deze weersomstandigheden aan zoiets mee te doen, starten we ieder in aparte groep van een 10tal atleten.

De eerste hindernissen waren eenvoudig te noemen maar wel direct doorweekt door ons in modder & heuphoogte gevulde sloten, te laten spelen.

Na vrij snel een drankpost tegen te komen en positieve geluiden van: jullie zijn al ver…,zag ik het steeds meer de lol ervan in (blijkbaar zorgt het tikken van regendruppels op je hersenpan er toch voor dat er endorfine wordt aangemaakt..)
Na goed halverwege in de run te zijn, zag ik de bekende ‘straat van hindernissen’. Ik begon steeds meer te merken wat de extra belasting van natte kleren, koude huid en ‘t soms te roekeloos nemen van hindernissen, voor je betekent. Het was dus tijd om scherp te blijven, geen onnodige fouten maken en snel doorgaan voor uiteindelijke warmte!  Dit gezegd te hebben, is het net gelukt met behoud van ‘t bandje maar met de ergste verzuring in onderarmen ooit. ‘s Avonds waren de afvalstoffen nog altijd niet verdwenen uit deze moedige maar ook zo gehaverde armen!

Vervolg hierna op karakter, veel lopen wat mij goed ligt en dan de boom..stam.Ik dacht dat teak niet in NL groeit…toch. Dit was een stam met diameter van minstens 30 CM en nog keihard. Toch gelukt na enorm veel hak & zaag slagen en vervolg naar de eindhindernis om deze run succesvol af te ronden. Gelukt met een tijd iets onder de 2 uur en Han daarin zo’n 10 minuten sneller. We waren beide enorm opgelucht, trots en analyseerde direct waar meer op getraind moet worden. Blijft aan je knagen als je zo afziet en direct plan te vatten om dit de volgende keer te voorkomen!

Rest nog te zeggen: prima run die met droog weer zeker goed door een gemiddeld ervaren survivallaar, kan worden gelopen.

Verder dank aan de goede organisatie & vrijwilligers die echt de hele dag in regen en kou hebben gestaan. Enige minpuntje van ‘t geheel, zijn de douche gelegenheden. Die kunnen gek genoeg nooit voldoende of met het bekende warme water, beschikbaar zijn.

Nu bijkomen, aankomende periode doortrainen en op naar de 2e BSC run!

Gr, Rogier  

verslag van Mark van Zeijl

En daar sta je dan bij de start van 12 km recreatierun in Harreveld. Na het koppel Alex en Mark te hebben uitgezwaaid, mag ik beginnen. Ik wilde wel eens weten of ik, na een seizoen BSC, klaar was voor de RUC. De fanclub langs de lijn, plakkerig weer met 26 graden, storm, regen en hagel als voorspelling boven het hoofd, gaan we beginnen.

Het begin gaat prima, geen gekke hindernissen (behalve een heel modderig net) loop ik soepeltjes met een aantal mannen van mijn startgroep. Bij het boogschieten ontdek ik dat de training in Almere toch wel heel diep is weggezakt, maar omdat de postbemanning niet wil dat ik afga voor de ogen van mijn dochters, mag ik drie pogingen wagen. Maar ik moet toch wel wat oefening zien te krijgen. Swingovers en heel veel apenhang, maar ik loop lekker en op meer dan de helft van de afstand blijkt ik pas 1 uur en 10 minuten bezig te zijn, het gaat goed. Dan haal ik Alex en Marc in, maar zij willen de run graag samen met de bezem man uitlopen dus dat telt niet echt. Na een heel modderige sloot met net (volgens mij hebben ze speciaal patent op de Harreveldse modder, je krijgt het nooit meer uit je kleren) een swingover met een soort wasbordjes, eigenlijk veel armkracht want je voeten kan je er niet echt in kwijt.

En dan komen de klappen, bij de combi hindernis met autobanden, een lange apenhang langs een drietal bomen, en een klim op een plastic buis, val ik uit de entertouwtjes, dus met zware armen nog een keer, na nog een stukje apenhang kom ik meer vallend dan afdalend naar beneden, gelukkig nog wel met bandje. De lucht wordt nu wel heel donker, en de hindernissen steeds moeilijker. De laatste kilometer valt het tempo hard terug, maar dan komt toch de eindhindernis in zicht, hoewel niet heel moeilijk, valt deze toch heel zwaar doordat de batterij leeg is. Vanwege het onweer is de kraan omlaag gehaald, en mogen we het net bovenlangs doen in plaats van onderlangs.

Met de lang verwachte afkoelende bui finish ik op mijn tandvlees, met 3 uur en ongeveer 10 minuten op de klok. Op de felicitaties van Bart kan ik nauwelijks meer reageren, IK BEN OP! Ga ik nou volgend jaar de RUC lopen? Mmm, daar ga ik maar eens een nachtje over slapen. Wel voldaan omdat ik met bandje binnen ben gekomen. En dat is toch weer een forse verbetering met de 12 km koppelrun in Udenhout, die ik aan het begin van het seizoen liep en welke mij, na inlevering van het bandje, toch nog meer dan 4 uur kostte.

Mark

Veel foto’s op: http://www.oostgelrenieuws.com/nieuws/

Steenbergen, een mooie zware run in 2008

Beste Fitsurvivalaars bij deze nog een kort verslagje van de run van Steenbergen 2008.

Zoals het mij vaker overkomt had ik een echte survivalvoorbereiding getroffen… d.w.z.

Zaterdag voorafgaand aan de run een hele voetbalwedstrijd spelen (gelukkig gewonnen en gescoord), ’s avonds nog een feestje van een vriend tot zeg maar veel te laat. Maar ik had zin in de run dus geen alcohol voor mij, scheelt heel veel!

Zondag ’s ochtends uiteraard te vroeg.. toch niet al te fris naar Steenbergen…. helaas geen mede TSC-ers om samen te gaan, die hadden allen overigens een zeer legitieme reden om deze run te laten schieten, maar goed ik was al blij om gewoon wakker te blijven om op de weg te letten.

Gelukkig schitterend weer in Steenbergen, dat scheelt al de helft toch? Nog 15 minuten om om te kleden voor de start, meer dan genoeg dus. Warmlopen doen we wel tijdens de run ha ha.

Maar wat een run toch! Vele leuke en vooral pittige hindernissen! Voor het TSC extra veel armwerk korte touwtjes hier, losse hangsels daar en nog maar eens dikke korte touwtjes en halverwege een enter touw… nou het leek wel oneindig lang… dus na de eerste ronde dacht ik en ik denk vele TSC-ers met mij dit wordt eigenlijk best een pittige klus! Door mijn eigen klungeligheid moest ik deze run een aantal hindernissen overdoen omdat ik iets te enthousiast was, maar al met al ging het behoorlijk goed. Tijdens het lopen kwam ik in de tweede ronde enkele Fit RUC-ers tegen die de run ook behoorlijk pittig vonden!

De eindhindernis was vanouds best pittig, in Steenbergen moet je tenslotte altijd nog wel wat over hebben. Gelukkig met het eind in zicht had ik dat wel. Helaas gold dat niet voor alle RUC-ers…. Ondanks de vele verbitterde pogingen…

Uiteindelijk was ik zeer tevreden over een mooie run met een leuk afwisselend deels nieuw parcour.

Een finishplek in de middenmoot was met mijn toch wat te magere training eigenlijk heel behoorlijk.

Ik heb alweer zin in de Knipe!

Groeten

Janco

‘Als een blessure over is, moet het uit zijn met dralen’. Elwin sluit het herstel van zijn achillespeesblessure met een ultieme proeve af, het lopen van de ‘Bouillonante‘.
Zoals er in Nederland elk weekend tientallen asfaltloopjes plaatsvinden, zo krioelt de belgische wedstrijdkalender van de ‘trails’. Crosswedstrijden waarbij de hoogtemeters zwaarder tellen dan de afstanden.
Zo stond afgelopen Zondag 20 April, de Bouillonante op de agenda. Een parcours die Westelijk vertrekt vanuit de burcht van Godfried en daarbij het gros van de verheffingen boven de grillig meanderende Semois meepikt. De ‘echte’ trail doet 45km en 2000 phm (pos. hoogtemeters), maar er was ook een publieksvriendelijker versie van 22km met 1000 phm.

(more…)

Snelste FIT-runner bij BSC-debuut in Wesepe! door Kees
 

Ja dat klinkt wel mooi. Was het natuurlijk ook. Maar was ook weer niet zo moeilijk omdat ik de enige FIT-atleet bij de wedstrijd was. Helga wel ingeschreven maar afwezig, Mark te laat met inschrijven en Dennis ging voor de FUN-run. Wel FUN in de regen dan, want toen de BSC-wedstrijd klaar was het ook gedaan met de zon en was het tijd voor de verfrissende buitjes. Jammer Dennis.
 

Maar goed. Voor het eerst na mijn blessure (tenniselleboog vanaf september 2007) weer een wedstrijd. Blessure nog niet helemaal weg maar de sportarts was optimistisch en ik had er gewoon zin in/baalde van het stilzitten (doorhalen wat nvt is). En ik had al weer 2-3 keer getraind na de trainingstop vanaf september. Dan ben je er toch klaar voor!?

Lekker begin. Inlopen in het zonnetje. Effe naar de Super kraanhindernis gelopen om te zien wat mij te wachtten stond. Ai, wel erg hoog voor een matig getraind atleet met hoogtevrees. Eerst 3-4 meter klimmen naar netplateau 1. Dan weer 3-4 meter naar netplateau 2. En dan nog 3-4 meter naar een swingover over een flinke balk.
Zowel de hoogte als die dikke balken zijn niet mijn favoriete onderdeel. De lage balk lukt op ons trainingsparcours maar de helft van de tijd.. En de hoge uitvoering heb ik nog nooit durven doen. We zullen wel zien hoe het in de wedstrijd loopt.
 

10.15uur. De start. Niks geen startgroepen. Gelijk met de gehele BSC-club (25-30man) in een keer weg. Net voor de middenmoot (rond de 10^e stek) voor mijn doen lekker relaxed meelopen. Wat simpele opwarmertjes: kruipnetten; slootdoorwading; lage swingovers ect. Ook een paar swingovers over een flinke balk die in een keer goed gingen. Dat geeft de burger moed. Ook voor de Super kraanhindernis!?

Halverwege het parcours nog steeds in het zog van de 1^e dame. Je moet een doel hebben nu Han en Mark niet meedoen. Bij de hindernissen wat achterstand incasseren (een echte gentlemen!?) om vervolgens bij het lopen weer langszij te gaan.
Op naar hindernis 22 , de korte touwtjes. Gelukkig. De korte touwtjes hadden een knoop onderaan. Dus te halen. Nog wat op en af over stapels boomstammen naar hindernis 25. Gedocumenteerd als Supercombi.
Eerst een hoge swingover over zo’n lekker dikke balk overgaand in apenhang.  Niet zo goed gevoel erbij maar toch maar gedaan. Ik blijf het eng vinden om op 4 meter hoogte over zo’n balk te gaan en dan helemaal naar beneden hangend over te gaan naar de swingover.
Maar zonder problemen bij het rustpunt gekomen voor deel 2; 8 lianentouwtjes Ging goed tot touwtje 6. Nog proberen uit te rustten op de voetklem maar helaas.
Nog een poging vanaf het 1^e rustpunt. Gestrand bij liaan 5.
Toen de jury daarna meldde dat ik eigenlijk helemaal vooraan moet beginnen heb ik mijn 2 supporters (vrouw + oudste dochter ) op hun vouwfietsjes eens aangekeken en ………………
gecapituleerd.  Niet volgelopen armen niet nog een keer op 4 meter hoogte stuntelen.
Dus naar de man met de schaar toegelopen.
 

Daarna met wat minder enthousiasme en tempo doorgelopen. Nog een paar zware apenhangen. Overbevolkt zodat je lang moest wachtten en ook veel na ons gestarte JSC-A atleten voor moest laten gaan.
Ondanks de “pauzes” liepen de armen toch flink vol. En ook de kuiten schoten bijna in de kramp. Maar de finish kwam in zicht. En de Super kraanhindernis ook.
Met loodzware armen en zonder rode armbandje sta je dan op netplateau 2. En of het nou aan het gemis van het bandje lag of niet, de swingover over de hoge balk is er niet van gekomen. Een echte “angstgegner” dus.
Achteraf maar goed ook. Want bij het afdalen van plateau 1 konden de handen het touw al niet meer houden en gleed ik nog wat vertragend naar beneden het water in. Kunnen de juryleden nog zo roepen dat je naar beneden moet klimmen en niet springen vanwege de beperkte waterdiepte.
 

Daarna uit pure boosheid nog wat extra tempo gemaakt met het lopen. Nog een paar m/v ingehaald voor de slothindernis. Drie pogingen voor nodig maar gelukkig wel gehaald.
 

Al met al een geslaagd debuut. Weinig last van de tenniselleboog, 1^e FIT-ter, van de laatste plaats van het tussenklassement af (2 wedstrijden ingeschreven zonder mee te doen was 0 punten). En snel naderend op Han en Mark in de tussenstand. Jongens jullie zijn gewaarschuwd!!!!!!!
En het belangrijkste! Weer volop trainingsdoelen om de volgende keer het bandje wel tot de finish te behouden. Misschien toch die hoge balk eens proberen?
 

Kees Suijkerbuijk.